Vandaag is de Dag van de Jeugdbeweging. Naar goede gewoonte deed ik ook dit jaar mijn uniform aan, in alle eerlijkheid moet ik er wel bij zeggen, niet het volledige uniform. Voor mijn short vond ik het een beetje te koud, onder een lange broek vallen een blauwe en rode kous toch niet op en mijn polsbandje vond ik eventjes niet meer. En voor de sjaalmuts/mutssjaal was het dan weer een beetje te warm. Maar ik had wel mijn T-shirt, leidingstrui, hemd, sjaaltje én fluit aan. Er waren schandalig weinig mensen in uniform op school (vooral zeer weinig eerstejaars) en daarvan waren er dan ook nog eens schandalig weinig KSJ’ers of KSA’ers. Nu ik er nog eens over nadenk, ik heb in de eetzaal van het VISO één jongen met een KSA-hemd en één meisje met een VKSJ-leidingstrui gezien, maar op de Arteveldecampus zelfs helemaal niemand. Wel enkele chiro- en scoutsuniformen. Naar schatting twee op de meer dan tweehonderd eerstejaars had een uniform aan (ik en Valentin, die dan alleen nog maar zijn T-shirt aanhad). Erg hé. Nuja, daar komt volgend jaar wel verandering in denk ik, nu ze gezien hebben dat het veilig is om in je uniform naar school te komen, dat je niet van kop tot teen groen wordt of ineens ontploft van zodra je op het grondgebied van de school komt.
Archief voor October 2006
Vandaag ben ik voor het eerst sinds ik op kot zit weggeweest, allez “weggeweest”. Ik was om elf uur al terug, en ‘t was dan nog in ‘t kader van school ook, min of meer. De Pizza Party is een soortement evenementje voor alle OSR’s (Opleidingsstudentenraden) van gans Artevelde. We waren daar met een man of, laat ons zeggen, zestig of zo. (Ik kan niet goed schatten.) Deze avond was maar weer eens het bewijs van mijn eeuwige doemdenken, ik dacht dat het niet tof zou zijn maar tegen mijn verwachtingen in heb ik mij best wel geamuseerd. En de pizza en de drank waren gratis en ? volonté, dus wat wil een mens nog meer?
Ik maak me zorgen. Om mijn lieve visje, Flo. Tot mijn schaamte moet ik toegeven dat ik haar al een hele tijd geen vers water meer gegeven heb (maar wel altijd genoeg eten!), en ofwel is het dat ofwel vindt ze het hier in Mariakerke niet zo leuk… Of alletwee… Ik heb namelijk redenen om te geloven dat ze ziek is 
Ze zwemt wel nog rond, maar op veel momenten van de dag (meer dan normaal) hangt ze lusteloos wat rond te hangen tegen de grond, ze is blijkbaar zo moe dat ze op de steentjes moet rusten en bijna niet meer beweegt. Dat deed ze vroeger nooit. Bovendien, en dat is nog het ergste, heeft ze zwarte vlekken die ik niet eerder opgemerkt had en die ik er niet afkrijg Ik kan ze dus ook zomaar vastnemen zonder dat ze spartelt of protesteert, ook al niet normaal.
Ocharme het beestje, ze heeft al zoveel meegemaakt. Eerst woonde ze gewoon in de dierenwinkel, zoals alle andere visjes, maar dan werd ze gekocht door Julie, en die ging ermee op stap (ik kan het weten, ik was erbij) en toen is ze helemaal door elkaar geklutst en zo, van ermee te wandelen, en al. Daarna heb ik ze meegenomen naar huis en in de keuken gezet, alwaar ze een rustige tijd meegemaakt heeft (een jaar of twee, denk ik… sinds 26 mei, maar van welk jaar, dat weet ik niet meer) en waar ik goed voor haar gezorgd heb. Behalve natuurlijk als ik op reis of op kamp ging, wat nogal eens gebeurde in de zomervakanties. Dan moest ik haar aan de zorgen van de mama en de papa toevertrouwen, zelfs één keer aan Steffi – maar die heeft er goed voor gezorgd, dat weet ik wel. En nu heel die verhuis naar Mariakerke, vervoerd worden, wennen aan de nieuwe omgeving, gefishnapt worden godverdorie (dat vertel ik nog wel eens, dat was een hele belevenis, een blogpost waard), de koude moeten trotseren (de sjoffaazj werkt nog steeds niet, brr) en dan nog eens een beetje verwaarloosd worden ook… Het spijt me zeer, lieve Flo, en word maar gauw beter! Ik en (sommige van) mijn kotgenoten zien je graag!
Ja daar moet ik natuurlijk ook eens over geblogd hebben, als wezende studerende in (of toch ongeveer “in”) Gent. De Lijn staakt. Niet dat ik er veel last van heb, nummer 9 rijdt nog steeds, en dat is de enige bus die ik nodig heb. En dan nog enkel op zondagavond en vrijdagavond, of als ik het eens in mijn koppie steek naar ‘t stad te gaan.
Het heeft ook voordelen, jawel. Zo zijn wij vandaag een half uur eerder losgelaten door die van Webtechnologie, zodat de bussers de laatste bus nog zouden halen. Aangezien er met Artevelde geen rekening gehouden wordt moeten wij parasiteren op de VISO-bussen, hehe. Allez, wij, ik ga dus nog altijd te voet huiswaarts, grr. Maar stay tuned want Charlowietje komt eraan, ik voel het.
Verdorie zeg, één of andere snoodaard heeft het aangedurfd mijn Gertrudeke te tsjoepen! Op zo’n moment wordt het je weer duidelijk wat een mood swing precies is: van de laagste laagte naar de hoogste hoogte, of, zoals in dit geval, omgekeerd.
Waar stond ze dan? In het fietsenkot op school. Daar worden dan wel niet zoveel fietsen gestolen als in Gent maar het gebeurt blijkbaar toch.
Was ze dan niet op slot? Neen. Maar wacht, wacht! Voor je me veroordeelt, laat mij alles uitleggen. Vorige week is mijn hangslot kapot gegaan, dus zaterdag heb ik er een nieuw gekocht, toen ik in Veurne was. Maar dat nieuw hangslot bleek te groot te zijn om door de ketting te kunnen, dus had ik deze week geen slot. Ik was van plan om er overmorgen weer één te kopen, wat op zich al bad luck genoeg is, maar dan moeten ze mijn allerliefste Gertrudeke nog eens pieken ook zeker! Ik was er net zo gehecht aan geraakt.
Dus, ziet iemand een knalgroene fiets rondrijden ergens in Gent of Mariakerke, aarzel niet en ga over tot actie: sla de dader/daadster tot moes (figuurlijk, natuurlijk; met woorden bijvoorbeeld – ik ben tegen geweld!) en breng Gertrudeke terug naar haar rechtmatige eigenares, ik dus.
De volgende wordt Charlowietje. Ook al zal het een meisjesfiets zijn, het wordt gewoon een Charlowietje, vraag me niet waarom.
Hier heb je, zij het een beetje laattijdig en compleet overbodig wegens reeds massaal aanwezig op het internet, het filmpje der filmpjes!
Met veel dank aan deze behulpzame mensen, de één al wat behulpzamer dan de ander 
