Soms ben ik zo verschrikkelijk verstrooid dat ik mezelf wel kan sláán. Zoals nu dus.
Ik dacht, laat ik eventjes genieten van een lekker warm bad, na negen dagen stinken. Zo gezegd, zo gedaan, ik liet het bad lopen en ging ondertussen nog eventjes naar beneden. Het duurt namelijk heel lang voor het bad gevuld is bij ons, je hebt nog zeker twintig minuten tijd voor het een beetje vol is. Ik zette de computer aan, en je kent dat: beetje mailen, beetje chatten, beetje ruzie maken en zo, nog beetje ruzie maken, de tijd vergeten, en voor je het weet zijn we een uur verder. Ik dus naar boven spurten om de kraan uit te draaien en nog net een overstroming te voorkomen. Heel het bad vol met lauw water (de helft koud wegens al het warm water op), de badkamer net niet nat en ik nog slechtgehumeurder dan ik al was. Mijn humeur is nu zo ongeveer gedaald tot het punt waarop ik niet mezelf zou slaan maar de persoon die hier de oorzaak van is. Écht waar. Schoppen ook, moest ik er de kans toe krijgen. Keihard schoppen.
Een verslag van de Trip, zeg je? Geen zin.
Waar een eenvoudige doorstroomboiler al niet goed voor is…
tja
das nie slim he 
troost u, ben ook zo een vergeetachtig iemand
ik heb gisteren nog de lepel in de vuilbak gesmeten en en het potteke yoghurt in de pompbak. we hebben er ne keer mee gelachen. zo doen we dat met verstrooidheden
@ pironik: Toen had je je yoghurtje al op, dus dat soort verstrooidheden verandert niks, als je begrijpt wat ik bedoel. Daar kun je dan inderdaad mee lachen. Maar ik kon er toch niet mee lachen dat ik een koude douche moest nemen.