Pimpajoentje.be

Ik heb zooo mijn openingsdans gevonden! Het is echt zo’n bleitliedje, iedere keer dat ik ernaar luister krijg ik zo’n ambetantig gevoel in mijn buik. Dat heeft natuurlijk waarschijnlijk wel te maken met de omstandigheden waarin ik het liedje heb leren kennen, maar toch.

O ja, als er één liedje is waarvan ik de partituren moet en zal hebben, dan is het dit wel. Dus als je mij kan helpen, aarzel niet!

Nightswimming deserves a quiet night
The photograph on the dashboard, taken years ago
Turned around backwards so the windshield shows
Every streetlight reveals the picture in reverse
Still, its so much clearer
I forgot my shirt at the waters edge
The moon is low tonight

Nightswimming deserves a quiet night
I’m not sure all these people understand
It’s not like years ago
The fear of getting caught
Of recklessness and water
They cannot see me naked
These things, they go away
Replaced by everyday

Nightswimming, remembering that night
Septembers coming soon
I’m pining for the moon
And what if there were two
Side by side in orbit
Around the fairest sun?
That bright, tight forever drum
Could not describe nightswimming

You, I thought I knew you
You I cannot judge
You, I thought you knew me
This one laughing quietly underneath my breath
Nightswimming

The photograph reflects
Every streetlight a reminder
Nightswimming deserves a quiet night, deserves a quiet night

Briekeljong is tof, inderdaad. Maar zeer vermoeiend. Maar tof, dus dat vermoeiend is al veel minder erg. Stel je voor dat ik nu vijf dagen per week in Baronie zou moeten werken, hellup! Geen sympathieke collega’s, hersendodend werk en extreem weinig pauze. Vergeleken met sympathieke moni’s, lieve kindjes, leuke activiteiten en spelen, en geen pauze nodig wegens… geen nood aan pauze. Omdat het ten slotte niet écht werken is, het wordt wel betaald (een beetje) maar het voelt gewoon niet aan als werken. Dat komt waarschijnlijk omdat ik het leiding zijn al een beetje gewoon ben van in de KSJ, en dat dat uiteraard ook niet werken is.
Het zal afkicken zijn, volgende week donderdag! Dan hou ik er namelijk mee op, om nog twee dagen Baronie te doen (geld…) en daarna op kamp te vertrekken.
Maar nu eerst nog een paar dagen Briekeljong, en dit weekend een familiefeestje en een festivalletje ertussen. I’ll sleep when I die!

Dikke fun, gisteravond. Een voorproevertje van de pedestrian trip through the nice hills of Luxembourg, en als die op gisteravond zal lijken dan zal dat wat worden, amaai!
Weer niet veel geslapen, dus. Om vier uur erin, van vier tot zeven wakkergelegen (de rest sliep meteen) en rond zeven uur eindelijk kunnen slapen, tot een uur of negen. Een paar keer weer wakker geworden tussenin, wel.
Twee van de drie slachtoffers zijn daadwerkelijk een beetje geschrokken, de derde was te moe om te schrikken maar zei later wel dat ze het mooi vond, dus dat vind ik ook goed.

Maar oei… de verwarring heeft weer toegeslagen. Het soort verwarring dat al een tijdje geleden was. Maar, naar de wijze woorden van Steffi: “Alles passeert, Greetje, dit ook.”

Hihi, ik heb tot nu toe al zeker twaalf mensen doen schrikken met mijn nieuwe haartjes, de tel ben ik kwijtgeraakt maar het moet zoiets zijn. Nu op naar de volgende gelegenheid waar ik nog drie onwetenden ga doen schrikken

Soms verdenk ik mij ervan nog verdacht veel puberale kenmerken te vertonen, alhoewel ik technisch gezien al volwassen ben. Zoals vandaag bijvoorbeeld. Ik bedacht twee dingen, die toch wel een beetje puberaal zijn, allez vind ik.

Eén: humeurschommelingen! Wordt een adolescent/ex-puber/whatever niet verondersteld een ietsje stabielere gemoedstoestand te hebben? Dat heb ik dus niet altijd. Gisteren was ik in de voormiddag relatief happy omdat ik naar het speelplein was geweest en mijn job helemaal zag zitten, en in de namiddag werd ik helemaal depri vanwege dat stomme rijexamen (zo depri dat ik vergeten ben Creyfs te laten weten dat ik elders werk had gevonden). Vandaag werd ik dan weer helemaal happy vanwege de leuke eerste dag op het speelplein, zo happy dat ik het helemaal niet erg vond om met een boze Creyfs-meneer geconfronteerd te worden (aan de telefoon, weliswaar) omdat ze van mij verwachtten dat ik voor hen in Plopsaland zou gaan werken terwijl ik dus al werk had op het speelplein (en dat nog niet had laten weten). De achterlijke ouders maakten dat het happinesspeil wat zakte, en later door MSN-dingen nog wat, maar het peil staat nog altijd op een aanvaardbare hoogte.
Die humeurschommelingen zijn echt niet naar mijn gedacht, ik zou liever altijd happy zijn natuurlijk, maar ja, niet veel aan te doen.

Twee: goh ja, dat is misschien iets minder puberaal, maar het doet me toch sterk denken aan mijn puberperiode. (Ja, die is afgelopen, ja. Zwijg ) Veel nieuwe mensen leren kennen vandaag (en ook wel een beetje daarvoor). En bij een heel aantal daarvan gedacht, jammie, die mag er wezen! Een volledig natuurlijke reactie, mijns inziens, maar wel een beetje puberaal, dus.

Het komt misschien door het speelplein, dat mij een beetje jonger maakt, of zo?

Gebuisd, natuurlijk. Of wat dacht je dan?
Talk about a downer…

Bovendien regent het pijpenstelen (het is verdomme zomer) en zijn mijn haar (ik haat het ondertussen vanuit de grond van mijn hart), mijn zonnebril (ik ben hem zo kotsbeu) en mijn ouders bijzonder irritant en enerverend. Je zou toch denken dat ze een woordje van troost klaar hebben voor hun dochter die net gezakt is voor haar rijexamen, maar neen, net op het moment dat ik toch al bijna in tranen uitbarst beginnen ze ultra-irritant te doen over laat gaan slapen en lang blijven liggen, over meer oefenen en over alles dat ik niet goed doe, wat natuurlijk een hele opsomming is. (Als ik in god geloofde zou ik mij afvragen: god, waarom deze ouders? Wat heb ik jou toch misdaan?)

O ja, heb ik al vermeld wanneer het tweede examen is? In oktober pas. Yup, de maand waarin mijn rijvergunning vervalt. En yup, op een woensdag, waardoor ik dus midden in de week terug moet treinen en een hele dag school mis.

De enige remedie: ijs met véél slagroom, een beetje zagen tegen Steffi/Hanne/Elien/iemand anders en dan gezellig in mijn bed kruipen met chips/snoep, een boek en mijn lievelingsmuziek. Alleen, er is niemand online (ze hebben wel wat beters te doen natuurlijk), we hebben geen chips of snoep in huis en mijn mp3-speler (én de pc vanwaar ik er liedjes op zette) is kapot. Joepie. Op dit moment kan het écht niet slechter. (Of toch, dat de slagroom op zou zijn, maar dat is godzijdank het geval niet. Dan zou ik echt instorten, geloof ik.)

Weet je wat hartverwarmend was? Ik ging daarnet even langs bij het speelplein, om mij in te schrijven als moni. Ik stond buiten met Silke te praten en plots passeert daar een kindje met lang bruin haar en een donkere huid (een beetje Indisch geloof ik) en zomaar ineens gaf ze mij een dikke knuffel. Lief hé? Het kon ook een opdrachtje geweest zijn maar zo zag het er niet uit, allez dat denk ik toch. Daarna was ik dus nóg meer gemotiveerd
Ze zitten met een monitekort, ik mag dus morgen (ja, morgen!) al meteen beginnen. Ik mocht zelfs gerust ‘s namiddags blijven als ik wou, maar ik heb iets te doen vanmiddag dus dat ging niet gaan.

Ik zal je eens vertellen wát ik te doen heb vanmiddag. Mijn rijexamen! Jawel. Vanmorgen was mijn laatste les, en we passeerden langs het examencentrum in Oostende dus maakten we maar meteen een afspraak voor mijn examen, aangezien die les redelijk goed ging. Het vroegste dat ze had was 19 september, maar dan zit ik alweer op de schoolbanken, dus bleek dat er vanmiddag nog een gaatje was. Ideaal! Hoe rapper ik dat papiertje heb hoe beter, dan rij ik als ík dat wil en geen duizend keer per week.

In een volgende post krijg je alles te horen over the new and improved me; nu ga ik snel douchen, eten en een rijexamen gaan afleggen! Wish me luck…