Ik moest maar eens een verslagje produceren van het kamp, dacht ik zo. Ik bevind mij tenslotte alweer enkele dagen in de buurt van deze computer.

In een gedetailleerd verslag heb ik geen zin, dus maak ik gewoon even de balans aan de hand van enkele korte puntjes.

• Het eten was gewoonweg goddelijk. Twee van onze koks werden dan ook dit jaar in de bloemetjes gezet voor hun tien jaar trouwe kookdienst (toevallig even lang als ik al meega op groot kamp). Enkele progressieve neigingen (hotdogs ipv wentelteefjes, vreemdsoortige desserts, een raar soort slaatje als avondeten net toen ik stierf van de honger) konden we wel door de vingers zien, al kwam er ook van de gastjes zwaar protest op het ontbreken van de wentelteefjes. De snode koks hebben ons ook gedurende de eerste dagen van het kamp trachten wijs te maken dat ook de kip curry afgeschaft was, ze hadden daartoe zelfs verkeerdelijk het menu van de dag ingevuld, maar gelukkig was dit maar een grapje. (Anders hadden ze recht op een revolutie afgestevend, ik zweer het je; geen klakkoards, oké, maar geen kip curry, dat nemen wij niet!!) Verder viel er over het eten echt niet te klagen, integendeel. Houden zo, kokkies, al willen wij liever terug klakkoards en lekkere desserts. Nog een woordje over de vijfde maaltijden: deze waren dik in orde, jammer dat ik geen pitta lust maar dat was dan ook het enige.
  En nog een laatste woordje ivm eten, namelijk over de pannenkoeken. Lekker dat die zijn, en leuk dat die maaltijd was! Dat kwam omdat we met enkelen hadden gegrapt voor het eten dat we een wedstrijd zouden houden. Ik dacht er niet echt meer aan dus na zes had ik genoeg en stopte ik. Ik kreeg echter te horen dat Ella er zes en een halve op had, dus dacht ik, eentje kan er nog wel bij, om in schoonheid te eindigen. Dat nam Ella echter niet, dus at zij er ook nog eentje, wat de stand op zeven – zeven en een halve bracht. Dat kon ik dus ook weer niet zo laten dus at ik nog een achtste pannenkoek. Tegen die tijd was iedereen allang gestopt met eten en werd het al een beetje spannend, met supporterende roodjes aan mijn tafel en supporterende blauwtjes aan haar tafel. Na Ella’s acht-en-een-halfste pannenkoek en mijn negende waren de pannekoeken eigenlijk zo’n beetje op, maar speciaal voor ons ging een gastje naar de keuken om nog een laatste pannekoek. Ze had er echter twee mee, dus ging Ella voor haar negen-en-een-halfste pannenkoek en at ik stiekem nog een tiende. Toen kon ik echt niet meer en bad ik tot de lieve heer dat de pannenkoeken nu echt wel opper dan op waren, wat gelukkig het geval was. Ella moest zich dus overgeven, tot grote spijt van de blauwtjes en tot groot jolijt van de roodjes, uiteraard. Toen Ella riep dat ik toch wel mijn dessert moest opeten ook stak ik triomfantelijk het reeds halfopgegeten chocomoussepotje in de lucht, want zo ben ik wel!
• De kindjes waren echte schatten, na een weekje Klein Kamp en twee weken Speelplein Briekeljong was het Groot Kamp een ware hemel op aarde. Zulke lieve kinders, het is een zegen, waarlijk. Er zaten ook enkele iets minder voorbeeldige exemplaren in maar daar wisten wij nog wel weg mee, en zo heel erg onhandelbaar waren die niet eens.
• Het kamphuis en -terrein waren grotendeels goedgekeurd. Het leidingslokaal lag ver van de slaapkamers (geen lawaaioverlast dus), de koks hadden een apart stukje tuin grenzend aan hun keuken, de eetzaal was ruim genoeg voor binnenspelen én een toneelruimte, de Jimmers hadden een plekje voor hun Jimlokaal, de leiding had een kamer om in te slapen, het terrein was ruim en praktisch (de Simmers hadden plaats genoeg voor een eigen plekje, volledig uit het zicht van de Springers, Roodkappen en Jimmers, helemaal op het einde van het terrein in een soort minispeelbosje stonden hun tenten),… enz. Wat grappig was, was dat het kamphuis achter een kerk gelegen was. De Don Boscokerk lag pal aan een drukke hoofdbaan en achteraan stond tegen die kerk aangebouwd het kamphuis, Zennedal. De priester, die er eerder uitzag als een soort secteleider, kwam af en toe eens een oogje in het zeil houden en bracht ons ook dagelijks onze post. Op zondag gingen wij nog eens naar de mis, kwestie van de K van KSJ niet uit het oog te verliezen, en ik moet zeggen, de mis was in orde. Lang niet zo saai als bij ons, zelfs de gastjes zeiden het.
  Eén minpuntje aan het heem: de kamers. De leidingskamer was apart, met deur en muur en zo, maar de twee Jimkamers en twee Roodkapkamers waren allevier in één blok onder hetzelfde dak, met muren die tot normale hoogte kwamen (een dikke twee meter) maar nog een grote ruimte daarboven (het was een soort schuurdak). Ook zaten er geen deuren in de vier deuropeningen. Jimmers gaan logischerwijs later slapen dan Roodkappen, en daar ze met 28 waren dit jaar, wat een hele bende is, maakten ze ‘s avonds veel lawaai en licht. Daar hebben we wel wat last van gehad en dat heeft ook een heel klein beetje kwaad bloed gezet tussen de leiding en zelfs bij de Jimmers, aan wie het scheen dat wij Roodkapleiding alleen maar zaten te vitten op hen. Dat is gelukkig opgehelderd en heeft verder niet voor plobremen gezorgd.
• Het weer. Tsjah, wat zal ik zeggen? De Simmers zijn op dag twee geloof ik al aangespoeld met tenten en al en hebben die nacht in de eetzaal moeten doorbrengen, en Griet is daarna nog een extra nachtje in de leidingskamer blijven slapen omdat ze door het slechte weer een beetje ziekjes geworden was. De dagtocht is ook zo’n beetje in het water gevallen, ‘s ochtends regende het katten en honden en hebben we de kinderen tot half negen ipv half acht laten slapen. Daarna hebben we op het gemak ontbeten in pyama (de gastjes, de leiding niet wel te verstaan) terwijl we ondertussen nog steeds overlegden wat we zouden doen. De vijf simmers hebben zich verdeeld over de vijf groepjes en in plaats van onderweg bij posten te staan gingen ze mee met die groepjes om de weg te wijzen. De dagtocht werd serieus ingekort, van tien naar een drietal kilometer, maar daar viel een mouw aan te passen door in het domein zelf nog enkele kilometers rond te wandelen (het was echt gigantisch). We konden pas rond een uur of elf vertrekken, ipv zoals gepland het eerste groepje om negen uur.
  Ook hadden we last van wateroverlast binnen. Tijdens het vieruurtje van wat was het, dag vier of zo, stond ineens de gang onder water. De workshop die zich daar bevond (smurfenmutsen knutselen) moest opgedoekt worden en er moest aan full speed gedweild, getrokken (met trekkers dus), geschept (met vuilblikken) en gestresst worden. Het scheelde echt niet veel of de valiezen in de Jimkamers werden nat, het water stroomde reeds de kamers binnen. Doordat ik één van de dweilende, trekkende en scheppende leidsters was liep ik mijn vieruurtje mis, maar gelukkig had Ella twee chocostuutjes voor mij bewaard en kreeg ik zelfs nog een derde.
• Nog enkele varia: ik was de lader van mijn gsm vergeten dus kon ik er niet veel gebruik van maken, spijtig genoeg. Ik was ook mijn zonnebril vergeten maar die heb ik niet echt gemist, ook spijtig genoeg. Ik ben gedurende het kamp vier ? vijf kilo aangekomen, maar daar is in de laatste twee, drie dagen alweer drie kilo vanaf. Ik heb in tegenstelling tot andere jaren bijna geen kleren vuilgemaakt (één short, vier T-shirts en één trui, de kleren van de doop en het vuil spel niet meegerekend). Ik ben op dit kamp dus gedoopt, joepiejee. Het was echt vadsig, kijk maar al reikhalzend uit naar foto’s. Zowel in het doorgaan als in het terugkeren was er een plobreempje ivm de reservatie op de trein, vandaar dat ik momenteel bezig ben met een heuse klachtenbrief, gericht aan de NMBS. In opdracht van onze hoofdleidster herself, jaja. Wat een eer. Dat was het zo’n beetje, qua varia, denk ik.
• Door de goeie ervaringen op Groot Kamp zie ik het nieuwe werkjaar weer volledig zitten, wat allesbehalve het geval was na het Klein Kamp. Ik heb twee toffe werkgroepen (Boekje en Site), ik heb hopelijk een leuke tak (eerste keus Jimmers, twee keus Roodkappen; ik ben nog steeds zo hard aan het twijfelen dat ik echt niet zou weten of ik nu eigenlijk graag mijn eerste keus zou hebben of toch maar liever de tweede) en de nieuwe leiding ziet er wel oké uit om mee samen te werken. De hartjes aan de muur zijn al geupdatet, er werden twee rode verwijderd (Lieselore, mijn klas- en takgenootje, die ik ga missen, en Katrien) en er werden zes witte bijgehangen. Nu is de balans wel weer even uit evenwicht (Lieselore en Katrien hadden alletwee een naam op hun hartje staan terwijl de zes nieuwelingen slechts drie namen meebrengen en dus drie lege hartjes). Ik ben benieuwd wat voor een nieuwe wind de nieuwe leiding door de KSJ zal laten waaien, want dat het anders wordt, dat is al duidelijk na de opkuis van vandaag.

Oké dus ik heb mij niet kunnen inhouden en de puntjes waren allesbehalve kort, en dan?
Bij de weg, als je helemaal tot hier geraakt bent verklaar ik je officieel voor (al dan niet prettig) gestoord.