Maandag is het dus Briekelrock, de jaarlijkse show waarbij “rivaliserende” speelpleinen uit de buurt het tegen elkaar opnemen met dansjes, sketches en allerhande acts. Er wordt dus al een paar dagen druk geoefend met de gastjes die vrijwillig iets doen (enkel meisjes met enkel dansjes dus, en alle dansjes lijken als vijf druppels water op elkaar). Dat zorgt voor de nodige plobremen (ruzie over het liedje, over de pasjes, over de positie’s, over meisjes die niet mogen meedoen,…) maar daarvoor zijn wij, de moni’s, er dus. Extra veel ruzie’s opgelost dus vandaag, en een pasje of twee gewaagd. ‘s Avonds na de vergadering nog heel wat meer pasjes, want inderdaad, van de moni’s wordt dus ook een dansje verwacht. Hellup.
Ik ben het liedje nu al kotsbeu, maar het wordt wel nog een leuke act. Met bolhoeden en wandelstokken en zo, ? la Hit the road, Jack.
Briekeljong schaadt de huid. Vanmorgen gele en zwarte strepen verf (van de bijtjes die rondzoemden en je “prikten” met een borstel), ‘s middags rode verf met zwarte stippen (Heike wou mij per se in een lieveheersbeestje schminken, niet nodig te zeggen dat het op niet veel trok aangezien Heike nog maar een jaar of zeven is), en ‘s avonds alcoholstift op mijn gezicht en armen (van medemoni’s). En natuurlijk de hele dag door the usual crap: lijm, zand en modder, etensresten allerhande, stiften/verf/crêpepapierkleurstof/andere knutselbrol,… enz.
Briekeljong schaadt ook de nachtrust. Zwaar. Daarmee dat ik straks ga slapen (echt waar) zodat ik toch één keer relatief vroeg in mijn bed zit, nu het nog kan.
Eén ding waar ik heel tevreden over ben. Het is de laatste tijd zo druk dat ik niet meer aan piekeren toekom, als ik in mijn bed kruip (lees: val) dan val ik meestal als een blok in slaap. Een hele opluchting, echt waar. 
Een pimpajuintje?
Zoiets ja!