… werd gisteravond weer helemaal wakker. Het was maanden geleden dat ik uitgegaan was en dat voelde ik, maar ik zag het helemaal zitten en ik heb mij gesmeten, amai. Eerst op de kermis, alwaar we zeer veel bekenden tegengekomen zijn. Ik was een beetje misselijk door de combinatie ijsje – botsauto’s, maar dat heeft niet zo lang geduurd en verder heb ik mij goed geamuseerd. Toen de fuif zelf; eerst dacht ik, o jee, dit wordt een fiasco! De zaal was nog niet half vol en de muziek was hoofdzakelijk techno (jakkiebah). Gelukkig lieten wij ons er niet van weerhouden om ons toch te amuseren en te doen waar we zin in hadden. De muziek werd beter naargelang de avond vorderde en de zaal raakte wat gevulder, dus alles kwam op zijn pootjes terecht. Er was een plobreempje met Elien, wiens jas gepikt was met alles er nog in, maar afgezien daarvan was alles aan de avond positief, vond ik. Zij (wegens fietssleutel kwijt en dus geen vervoer naar huis) en nog twee andere meisjes bleven bij mij thuis slapen, en aangezien de ouders nog altijd niet thuis zijn van weggeweest was dat geen plobreem en moesten we ook niet zo stil zijn en zo. Dat zijn we ook helemaal niet geweest, in het begin deden we nog moeite maar daarna… Zo hebben we dus liggen babbelen en onnozel doen tot eh, ongeveer half acht. De zon kwam al onder de deur schijnen… Tiens, waar hebben we dat nog gehoord?! Ik ben nu dus echt dood- en doodmoe maar het was het zeker waard.
O ja, zus is thuisgekomen van drie weken Bosnië. Ze heeft het goed gesteld, blijkbaar. Vanmiddag heeft ze gekookt (welja, poging tot, al was het best te eten) en nu is ze taart aan het maken, geloof ik. Jammie.
De vermoeidheid na een avondje uitgaan is meestal wel de moeite waard ze. Als je je maar amuseert.