Archief voor June 2006
Yeah, strakjes proclamatie. Ik ben best wel een beetje zenuwachtig, eigenlijk. Niet voor mijn punten natuurlijk, die weet ik immers al. Wel voor de twee stukken die ik ga spelen. Eentje met vijf (drie saxen en drie handen op de piano, waarvan twee van mij) en een duet.
Kijk… Daar hoor ik bij. Dat zijn alle zesdes van dit jaar, de afstuderenden van 2006, jaja… (Wel verdorie, ik zie nu pas dat de directeur zich er ook maar bijgesmeten heeft. Tss.)
Deze morgen (lees: daarstraks dus) mocht ik van het voorrecht genieten te ontwaken op de prachtige tonen van broerlief zijn favoriete muziek. De grootste brol ooit, dus, en hoe luider en irritanter de beat, hoe beter. Ik bedoel, ik slaap aan de ene kant van het huis en de tuin is aan de andere kant van het huis, en hij zat dus in de tuin. Hij moet dus waarschijnlijk de hele straat wakker gemaakt hebben, het kieken.
Tsjah, als je mij wakkermaakt vóór een deftig uur (twaalf uur ‘s middags) dan krijg je mottige foto’s zoals deze. Bekijken op eigen risico 
(Geïnspireerd door Tiekenei)
Joehoe, puntjes zijn geweten! En ze zijn best wel deftig! Wat zeg ik, ze zijn goed!
Na de ellenlange en doodsaaie speech van meneer de titularis kregen we eindelijk het papiertje, maar eigenlijk was ik op dat moment al niet zwaluwachtig meer, aangezien hij in zijn speech zo vriendelijk was geweest te vermelden dat niemand herexamens geeft en ik dus bijgevolg sowieso geslaagd was – de rest is bijzaak.
Ik ben gebuisd (maar dus wel gedelibereerd) voor twee vakken, en je mag één keer raden voor welke, haha.
Voor de nieuwsgierigen heb ik het eens ingescand. Er hangt ook een leuk verhaaltje vast, aan dat rapport, dus dat ga ik jullie nu vertellen.
Ik kreeg dus mijn rapport, en het eerste dat ik bekeek was het eindtotaal: 64%. Dat is slecht, en ontegensprekelijk onder mijn niveau, maar aangezien ik niet de gewoonte heb om meer dan 70% te halen ben ik daar best wel tevreden mee. Volgend jaar begin ik met écht blokken, en dan zullen jullie wel eens wat zien. Ik was daar dus best wel tevreden mee, al had ik op 65% gehoopt. Maar ik klaagde niet, want wat is nu één procentje, en ik was er tenslotte door, niet waar. Ik bekeek even vluchtig de punten en dat zag er allemaal in orde uit, maar toen viel mijn oog op het rijtje voor LO: niet ingevuld, op het eindtotaal na, 52%. Ik dacht, hela, hier klopt iets niet! Ik ben niet sportief, maar zo lomp ben ik nu ook weer niet, en waar waren dan die andere punten heen? Heb ik dus eventjes naar geïnformeerd, er werd naar gekeken en een tijdje later kon ik het opnieuw afgeprinte rapport gaan halen. Deze keer met cijfers voor LO én een veranderd eindtotaal: 65%! Juich! Hoezee! Daarmee ben ik dus eventjes langs ons thuis gepasseerd want ik moest het toch ook eventjes aan de ouders laten weten é. Die waren best wel content. Ik ook. Maar dat wisten jullie al.
Nog een paar opmerkingen bij dat rapport. Ik ben niet godsdienstig, we hadden gewoon openboek examen en SB, vandaar. Waar ik niet tevreden mee ben is Engels, dat zijn middelmatige resultaten, potverdikke. Nu ja, ik weet waar het aan ligt… Maar zoals ik al zei, volgend jaar zullen jullie eens wat zien! Op mijn punten van Latijn ben ik dan weer heel trots, dat is namelijk één van de moeilijkste vakken ooit (mijns inziens) en normaal gezien heb ik iets tussen de 45% en 55%. 59% slaat alle verwachtingen, dus. Wiskunde kan ermee door, al had ik op een 8 vanvoor gehoopt. Natuurwetenschappen slaat ook alle verwachtingen, ik ben daar niet goed in en ik had het ook niet bijzonder goed geblokt, maar bon, ‘t is niet omdat ik het niet versta (die uitslag) dat ik er niet zeer tevreden mee ben! 
Aardrijkskunde is min of meer een teleurstelling, maar kom. ‘t Is nog treffelijk en ook helemaal niet belangrijk, eigenlijk. De cijfers voor esthetica zijn eigenlijk wel grappig. Ik heb er evenveel moeite voor gedaan als de gemiddelde mens doet om met zijn ogen te knipperen, ik heb op het examen vooral veel gezeverd en rond de pot gedraaid (volgens mij heb ik een drietal nieuwe kunststromingen uitgevonden en die nog weten te definiëren en toe te passen ook) en dan krijg ik zo’n cijfer. Maar dat komt ook vooral door de vele groepswerken en persoonlijke werkjes, denk ik. Jaja, ik ben cultureel intelligent, haha. (Not.)
Dan is er ook nog dat diploma voor de muziekschool dat ik dus ben vergeten te scannen, maar eigenlijk is dat niet nodig. Neem gewoon van mij aan dat het er héél mooi uitziet, en dat er echtelijk en techtelijk “grote onderscheiding” (!) opstaat. 
Hemeljeetje, ik ben in heel mijn leven nog nooit zo ongelofelijk geschrokken als daarstraks, denk ik. Mijn hartslag is waarschijnlijk de 150 gepasseerd en mijn vingers trillen enorm. Ik ben tegen het excessief gebruik van hoofdletters, zoals ik al eens zei, maar hier past alleen een overduidelijke “!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
Wat is er dan gebeurd, wil je weten? Ik zal het je eens vertellen. Je zult me uitlachen, maar dat kan me niet schelen, ik ben me doodgeschrokken en dat moet eruit.
Vandaag is dus de dag. De dag waarop gedelibereerd wordt, en waarop je gebeld wordt als je herexamens hebt. Ik had gepland om vandaag niet thuis te zijn, maar dat is niet helemaal gelukt. Echt stressen deed ik (nog) niet, ik heb om de een of andere reden nog altijd vertrouwen in mezelf én hoop op een soortement mirakel. Enfin, wat gebeurt er dus: de telefoon gaat, mama neemt op, komt even later binnen en zegt: “Greet, neem eens op, ‘t is voor jou. Iemand van ‘t college.”
Ik kan onmogelijk beschrijven wat er toen door mij heen ging, maar ‘t was niet leuk, neen. Ik neem dus op, en zeg, “Hallo?”, want dat is wat je meestal doet als je de telefoon opneemt. Wat blijkt? ‘t Was gewoon mevrouw Wiskunde (die toevallig cello speelt) om iets te regelen in verband met oefenen voor de proclamatie. Meestal heb ik redelijk veel sympathie voor mevrouw Wiskunde, ze is een van de betere leerkrachten, maar op dat moment kon ik haar wel vermoorden! Jezusmariajozef!
Edit: heel de dag geen telefoon gehad. Dat ziet er goed uit. Duimen maar voor morgenochtend! (Om half elf aub)
Ik heb geen zin om op kot te gaan volgend jaar, al kijk ik er tegelijkertijd enorm naar uit. Maar op dit moment heb ik vooral geen zin. Er is dan eens een soort moment van rust gekomen in mijn leven, ik heb alles min of meer op een rijtje, en dan moet ik dat allemaal achterlaten en vergeten en een nieuw leven beginnen, zeg maar. Ik ga mijn hobby’s missen, ik ga de mensen enorm missen, ik ga zelfs die stomme school van me missen, ik wil helemaal niet weg. Ik wil blijven! Ik wil de mogelijkheid hebben om elke dag de mensen te zien die ik wil zien, en om elke seconde van die dag vol te praten over gemeenschappelijke interesses of om te zwijgen, als dat past. Ik wil op de fiets kunnen springen en naar het strand kunnen gaan wanneer ik dat wil, met wie ik wil. Ik wil niet dat we allemaal uit elkaar groeien en totaal andere mensen worden, ik wil het contact niet verliezen met mensen die belangrijk voor me zijn. Ik wil niet weer al die moeite moeten doen die ik heb moeten doen om me in te werken en een vriendennetwerk uit te bouwen. Ik wil niet groot worden, ik wil niet groeien. Ik wil niet veranderen. 
On a brighter note: ik heb veel aan de afgelopen avond en nacht gehad, in meerdere betekenissen. En, it gets better: er zijn geen foto’s genomen! Joepie.
Er zijn niet zo heel erg veel dingen waar ik mij aan erger. Zo erger ik mij bijvoorbeeld wel aan stroompannes, maar komen die gelukkig niet al te vaak voor. Gisteravond dus wel, en het klopt wat ze zeggen: you don’t know what you have until it’s gone! Een vol uur hebben we zonder stroom gezeten, tussen tien en elf uur ‘s avonds. Natuurlijk was ik bezig met iets dat af moest, dus ben ik potverdikkie vanochtend om acht uur al mogen opstaan om het af te werken. Grr. Nu ja, zo’n stroompanne heeft ook zijn pro’s: ik zat er op tijd in en het heeft eigenlijk wel wat, dat schemerlicht. En het resultaat van mijn inspanningen mag er ook wezen, dus dat is ook goed gekomen.
Andere ergernissen zijn er ook. Mijn haar is een eeuwige bron van ergernis. Uitgerekend vandaag lijkt het weer nergens naar, terwijl ik het mij niet kan veroorloven om vandaag en morgen een bad hairday te hebben – er zullen weer massaal veel foto’s getrokken worden, vrees ik. Achja, ik doe m’n hippe rode pet wel aan. Foto’s volgen, waarschijnlijk.
Edit: oh! Nog één vergeten, en wat voor één! Tssss. Passeerde daarstraks bij de Blokker, op zoek naar stickertjes, en ik zag er een T-shirt hangen met het opschrift “Love is wonderfull”. Ten eerste slaat dat al helemaal nergens op en zouden opschriften zoals deze verboden moeten worden, en ten tweede, waar hebben die Engels geleerd?
