Pimpajoentje.be

Woah … Gisteren heb ik dus gewoon mijn eindexamen piano gedaan é… Wat klinkt dat definitief zeg. En oud.

Echt stressen heb ik niet gedaan, toch niet dagen op voorhand, dankzij Hanne. Nog bedankt daarvoor

Wel op het moment zelf. Mijn hart klopte even snel als na een gemiddelde LO-les, en dat voor een half uur lang. Gelukkig kon ik mezelf een beetje kalmeren door mijn vingers wat te bewegen en proberen aandachtig te luisteren naar de muziek van de anderen. Dat helpt eigenlijk nog het beste, vooral als ik het stuk ken, dan kan ik er nog echt in opgaan.

Het examen ging goed. Niet meer en niet minder. Ik was tevreden, omdat ik niet zo heel veel fouten had gemaakt en geen enkele blackout had gehad. Daar was ik toch wel bang voor geweest, aangezien ik alles vanbuiten speelde en dus geen partituren had om op terug te vallen. Maar ik was ook wat minder tevreden omdat die fouten er toch geweest waren, en omdat ik die thuis niet maak. Maar ik moet niet zo perfectionistisch zijn, ik had goed gespeeld, punt.

Dan dus de deliberatie. Dat vind ik het vervelendste moment van heel dat examengedoe, want al dat je kunt doen is wachten. En een beetje praten over koetjes en kalfjes en zo.

Toen was het dus zover … Spannend … De directeur riep de punten af in de volgorde waarin we gespeeld hadden, dus voor H3 was het eerst aan Robbe: grote onderscheiding, 83%. Applausje en zo want dat is toch dik in orde. Dan ik: eveneens grote onderscheiding (ik: watte??), 84% (ik: WAT?!?) en een applausje derbij, en ikke helemaal ondersteboven … Hallo zeg!! Normaal gezien ben ik niet voor het excessief gebruik van uitroeptekens maar op dat moment dacht ik alleen maar: “!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

Na mij kwam Sam nog, met 88% asjebliefdankjewel. Allemaal heel onverwacht, want normaal heeft Sam iets eind de 70%, ik ietsje meer en Robbe nog wat meer dan ik. Nu precies omgekeerd dus. Ik geloof dat je wel kunt zeggen dat ik in de zevende hemel was!

Vooral als je bedenkt dat ik 74% had vorig jaar (ik zat werkelijk in zak en as). En dat ik met Kerstmis zelfs gezakt was naar 70%, wegens veel te weinig inzet … Gelukkig heeft iets of iemand mij doen inzien dat ik niet goed bezig was, en heb ik toch ten minste op één vlak mijn leven gebeterd. Dat bezorgde mij 79% (of was het nu 78%) en nu dus een grote onderscheiding. (!)

Zucht … ikke happy. En ongelooflijk trots op mezelf, voor één keer.

Uit het leven gegrepen: een voorbeeld van de talrijke dubbelzinnigheden die mijn vriendinnen zowat dagelijks weten te produceren.
Het is speeltijd en we staan in een groepje op de speelplaats. Normaal gezien in een cirkel, maar we hebben er al op gelet dat het al eens een hartje is geweest, dikwijls een ei, ook eens een peer, met een beetje fantasie een erwt of zo… Enfin. Vandaag stonden we dus in een soort langwerpige smalle vorm, en het eerste waar ik aan dacht was een proefbuis. Ik was dat net aan het bespreken en ik wees een beetje van, dit zijn de zijkanten, dit is de bodem en dat daar de tuut… toen bleek dat ze een eindje verderop in de proefbuis ook de vorm aan het bespreken waren. Alleen hadden ze het niet over een proefbuis. Dat werd duidelijk toen ik plots te horen kreeg: “… haha ja en jij bent de voorhuid!!” (jij = ik dus). Hm. Ga daarmee naar den oorlog…

Ik snap mezelf niet meer hoor.

Niet dat ik dat ooit gedaan heb, natuurlijk. Maar nu is het toch wel heel raar.

Nu verwacht je natuurlijk tekst en uitleg. Sorry, die komen er niet. Ik blog omdat ik last heb van een onverklaarbaar wheee-gevoel, maar dat wil niet zeggen dat ik dat moet uitleggen é.
Het wheee-gevoel is onverklaarbaar in die zin dat de “omstandigheden” (of whatever) eigenlijk net het omgekeerde effect zouden moeten hebben. Ik snap het echt niet hoor.
Misschien snap ik het ergens wel een klein beetje, maar dan volgt in mijn gedachtengang toch weer een “maar toch…” dus ja. Ben ik niet veel verder.

Heb ik al gezegd dat ik niks van mezelf snap?

Vandaag weer sportdag. Bijna ging het niet door, wegens wind en regen zo van die zulke, maar gelukkig toch net wel. Zorgde wel voor enkele praktische plobreempjes maar daar zat niets onoverwinnelijks tussen dus geen zorgen.
Eventjes een vergelijking met vorig jaar. Is wel curieus, eigenlijk.

Sportdag 5:

• Een snikhete dag, echt tropische temperaturen en zo.
• Dat was die hittegolf waarin mensen aangemaand werden binnen te blijven en vooral geen fysieke inspanningen te doen. Dat was de dag waarop er te veel ozon in de lucht hing of zo, en wij dus op sportdag gingen.
• Ik heb mij een ongeluk gezweet, ik heb mij verschrikkelijk verbrand, en ik heb mij enorm geamuseerd.
• De mountainbike viel weg, wegens te warm.
• Achteraf zijn we gaan zwemmen in het openluchtzwembad op het strand.

Sportdag 6:

• Een frisse, donkere dag met heel veel wind, ongeveer 6 beaufort.
• Vandaag was de dag waarop we bijna les gekregen hadden, waardoor we ons al voorbereid hadden op protest- en staakacties e.d. Dat was de dag waarop letterlijk op het allerlaatste moment (enkele minuten voor het tijd was) beslist werd dat de sportdag zou doorgaan.
• Ik heb mij ook een ongeluk gezweet (wegens fitness- en spinningtoestanden, en wegens kilometers tegen de wind in fietsen), mijn haar is helemaal in de war geraakt, ik heb vier T-shirts en drie broeken versleten, en ik heb mij toch niet zo heel erg goed geamuseerd. (Ach ja, het viel wel mee denk ik.)
• Het zeilwagenracen viel weg, wegens te veel wind.
• Achteraf zijn we een ijsje gaan eten op de markt.

Ik denk dat ik toch wel sportdag 5 prefereer.

Pfff…
Op dit moment gaat er zoveel mis dat je het zelfs in categoriën zou kunnen opdelen. Aan een opsomming ga ik niet beginnen, ten eerste hebben de meeste lezers daar geen zakens mee en ten tweede maak ik mezelf dan alleen nog maar ongelukkiger.
En dan nog eens iemand (proberen te) troosten die het nodig heeft. Welja, dat kan er nog bij.
Is er nog iemand die graag al zijn miserie bij mij kwijt wil? Doe maar hoor.

Hmmm… Ik was eigenlijk van plan te schrijven: welke dag is beter om goede voornemens te maken als nieuwjaar… in Vietnam/Bali/China/Thailand/Tibet/… Maar blijkbaar heb ik alle nieuwjaarsdagen al gemist, de meesten vinden plaats in of rond april. Tsjah, zonder nieuwjaar dan maar.

Goede voornemens dus. Vraag me niet waarom maar ik heb er dus gemaakt en ik ben van plan mij eraan te houden, ook.

• Elke dag vroeg gaan slapen: om tien uur stoppen waar ik mee bezig ben, om half elf erin.
• Elke morgen vroeg opstaan: minstens voor half acht.
• Enkel nog fruit eten in de speeltijd en mijn rekening in het winkeltje eindelijk eens betalen. (Edit: is gebeurd!)
• Letten op wat ik eet.
• Proberen overal op tijd te komen, in het bijzonder in de KSJ en de muziekschool.
• Elke dag piano spelen. (Edit: is niet meer nodig… )
• Elke dag een beetje schoolwerk doen en proberen in de vooruit te werken.
• Vriendelijk zijn tegen iedereen, letten op wat ik zeg. Verkeerd gevallen dingen goedmaken, verontschuldigingen aanbieden.

Dat is alles wat ik bedacht had, geloof ik. Als ik er nog bedenk zet ik ze er wel bij.

Yippie, sinds dinsdag al geen schoolwerk meer moeten doen. Morgen wel SB, maar vanmorgen viel Duits weg en in dat uurtje studie heb ik al het meeste werk kunnen doen. Nederlands is dan ook heel gemakkelijk dit trimester, da’s echt geluk hebben.
Geschiedenis daarentegen… ‘k Heb vijf.
Op twintig.
Tsjah. *shrug*

Ik vind het wel leuk dat het weer terug wat beter is, nu ik niet veel te doen heb. Het weinige dat ik te doen heb kan ik dan bijvoorbeeld ook in de tuin doen – al moet ik echt dringend een heleboel tandjes gaan bijsteken voor piano, examen binnen twee weken, aaahh!! Note to self: vanavond minstens een uur spelen!

Vanochtend LO, ‘t was echt wel nog tof. Volleybal of netbal, je kon kiezen. Natuurlijk koos ik netbal. (Voor mensen die het nog niet weten: ik en ballen, hoe klein of hoe groot ook, dat gáát niet.) Eerst tien minuutjes binnen, dan nog een kwartiertje in ‘t zonnetje. De eerste set hebben we gewonnen met een vrij groot verschil, bij de tweede waren we aan het verliezen maar was alles nog mogelijk (10-8). Ik heb warempel één bal weten te vangen, omdat hij toevallig mooi in een boogje recht op mij afkwam en omdat ik toevallig met mijn gezicht naar de bal stond én toevallig de reflex had mijn handen uit te steken. Jaja, dat was mijn gloriemoment, haha. Ik ben gelukkig niet teveel aan de opzet geweest, want de eerste keer was het al van dat: met veel show vloog de bal hélemaal de verkeerde kant uit. Achteraf hoorde ik iemand zeggen, ach ja je mikt gewoon daar of daar of op die persoon en dan is het punt binnen. Wel, ik mik gewoon op het veld, dat is al moeilijk genoeg!