Ik verveel mij. Wat doet een echte webcam- en Photoshopverslaafde dan? Juist, foto’s trekken, en die dan bewerken met Photoshop. En aangezien het bijna Oudejaar is en al, en ik straks mijn mooiste kleren uit de kast ga halen, dacht ik, laat ik eens een foto “verfeestelijken”. Links het origineel, rechts de bewerkte versie. Veel feestelijker, vind je niet? Zoek de verschillen!

Gisteravond aten we eieren. Voor papa en broer spiegeleieren, voor mij, zus en mama zachtgekookte eieren. Mama legde ze klaar op het aanrecht, en ik wist eventjes niet wat ik zag. Groene eieren? Ja, dat zijn cholesterolarme eieren, zei mama. (Of zoiets.) Joël, onze buurman, was er heel trots op. Het was iets met de juiste kip met de juiste haan combineren of zoiets. Enfin, ze kostten nog altijd evenveel en smaakten ook nog altijd even lekker, dus geen plobreem voor mij. Maar ik vond het toch wel een beetje een raar gezicht.

Mama had al een paar keer gevraagd om de living te stofzuigen, maar ik stelde het telkens eventjes uit, en ik vergat het ook gewoon een paar keer. Ineens werd ze boos en ben ik er dus maar snel snel aan begonnen, en in mijn haast brak ik het Jozefbeeldje van de kerststal.
Oeps.

Opbiechten dus, maar wonderlijk genoeg werd mama er niet boos om. (Toch niet bozer dan ze nog was.) Straks ga ik dus braaf mijn kamer opruimen, mij douchen en aankleden, de strijk doen en beginnen studderen. Werkelijk waar. Allez, dat is toch het plan.

Jesuken is geboren in een bakske vol met stro, en om dat te vieren ga ik nu mijn cursus Algoritmen opendoen zie. Vrolijk Kerstfeest iedereen, zei het een beetje in retard, en ook een heel goeie blok toegewenst aan diegenen op wie dat van toepassing is!

(…)

Haha. Mijn broer heeft sinds kort een vriendinnetje, Linde heet ze, en daarstraks zag ik hem klungelen met naald en draad. Na het broodnodige handje toesteken informeerde ik eventjes waarmee hij dacht dat hij bezig was, en blijkt dat hij een soortement sleutelhanger aan het naaien is, voor Linde. Mijn broer naait nooit, dus dat wil al heel veel zeggen!

Ik verveel mij! Ik zou nu eigenlijk moeten blokken, maar kom. Ik denk dat ik er straks wel eens aan ga beginnen, maar voor de moment amuseer ik mij nog teveel met aan mijn site werken (bijna klaar met de Fotosoeppagina) en met de Photo Booth spelen. Op de foto zie je mijn überhippe sterretjestrui en mijn nieuw kettinkje (van oma gekregen gisteravond), en op de achtergrond de bureau, naar waar mijn computer voor de vakantie is verhuisd. En mezelf, uiteraard.

… staat op de Grote Markt van Veurne. Werkelijk waar. Ik kan niet precies beschrijven wat er zo lelijk aan is, en ik heb er ook nog geen foto van genomen, dus je zult het gewoon van me moeten aannemen. Op het webcambeeld (klik op de afbeelding) is ze net niet te zien, ze staat rechts buiten beeld. Wat je wel ziet is de achterkant van de ijsschaatsbaan, en de hutjes van de kerstmarkt.

Kerstmis was dit jaar heel leuk. Zaterdagavond ben ik het gaan vieren bij Het Vriendje, gisteravond bij de familie van mama’s kant. Ik zou niet kunnen kiezen als je mij zou vragen welke de leukste avond was. Of wacht, toch… De avond bij Tom was toch wel de leukste, vanwege die grappige familiefilmpjes, haha! Veel gelachen, weinig gedronken (ik toch), ook wel veel gegeten, en weinig geslapen, al viel dat laatste nog mee. En cadeautjes gekregen, gewoon! Dat had ik helemaal niet verwacht. Superlekkere koekjes en chocolaatjes. En kerstlichtjes van Het Vriendje, voor op kot Hij was trouwens content met zijn cadeautje ook, dat was wel grappig. En leuk.
Dit jaar was was veruit de leukste Kerstmis ooit, denk ik. Maar volgend jaar zal hopelijk nog leuker zijn! En nu allemaal duimen dat Het Vriendje mee mag naar de familie van papa’s kant, op Oudejaarsavond…

Whee, een stokje. Ik had er eerst geen zin in, maar het lijkt mij eigenlijk wel een interessant stokje, nu ik eraan ga beginnen.

1. Ik heb nog anderhalf jaar in de schaakclub gezeten. Van halverwege het zesde leerjaar tot het einde van het eerste middelbaar. Ik vond het wel leuk, al was ik er barslecht in. Ik bengelde altijd (altijd) helemaal onderaan het klassement en ik ben zelfs meerdere keren met herdersmat verloren, wat best wel erg is. Ik was gewoon al blij als de stand eens pat of remise was in plaats van het immer onverbiddelijke mat, haha. Wat ik nog leuker vond was blitz-schaken, maar ik was er dan ook evenredig slecht in. Ik heb ook in mijn anderhalf jaar lidmaatschap twee blitzklokken naar de wup geholpen door er zo hard op te motten Ik ben er uiteindelijk mee gestopt omdat de nieuwe leiding �cht niet tof was (toen zijn ze veel leden verloren).

2. Soms heb ik wel eens een klein beetje last van hoe heet dat, dingesgedrag, dwangmatige handelingen, ik weet de juiste term niet. Vooral vroeger, toen ik klein was. Dat ging van dagen, weken lang niet op tegelvoegen stappen tot dingen tellen, nog eens tellen en lichtjes panikeren als ik de tweede keer iets anders uitkwam, een eindje lang alle klinken met dezelfde hand vastnemen of trappen altijd met m’n rechtervoet beginnen, blijven staren naar de secondewijzer van een klok tot hij een minuut later precies op dezelfde plek kwam,… enz. Overlaatst betrapte ik mezelf erop dat ik vanop de bus titels van filmposters in een videotheek aan het lezen was, en dat ik ze per se allemaal gelezen moest hebben, ik draaide me zelfs om om nog de laatste te kunnen lezen. Verder heb ik er nu niet echt meer last van, vroeger eigenlijk ook niet hoor, maar het is wel een beetje vreemd natuurlijk.

3. Ik ben een natuurlijke brunette en ben dat al sinds mijn geboorte. Maar wat heel weinig mensen weten is dat ik als klein meisje nog lange blonde krulletjes gehad heb. Daar bestaat maar ��n foto van, en al zeg ik het zelf, ik was vrij koddig in mijn krulletjesperiode (En ja, die waren ook natuurlijk en zijn even natuurlijk weer weggegaan!)

4. Dit weet de overgrote meerderheid van mijn lezerspubliek wellicht al, maar ik moet hoe langer hoe harder zoeken op dingen die jullie nog niet weten, dus zet ik het ook maar in het lijstje. Ik ben niet zo hetero als de gemiddelde mens, ik val ook zo’n beetje op meisjes zo. Maar nu ben ik dus heel gelukkig met een mannelijk exemplaar. ‘t Is maar dat jullie het weten.

5. Help, nog iets… Euh… Iets dat jullie nog niet weten… Ehm… Allez, iets stoms dan maar. Ik heb van heel mijn leven nog maar ��n keer in ‘t gips gezeten, en dan nog maar ��n week in plaats van de geplande drie weken. Man, wat was ik teleurgesteld toen de dokter vertelde dat het er al af mocht! Al die kleurrijke namen en tekeningetjes de vuilbak in, en niemand droeg nog mijn boekentas, daarna. Spijtig. (FYI: ik was toen negen.)

Dat was het, vrees ik. Niks interessants. Maar wel eens tof om te doen. Ik geef het stokje door aan Sam, omdat die nog niet veel stokjes ingevuld heeft en dit wel een leuk stokje is.