Ik blog dus ik besta

Had ik zien komen:
Inleiding tot de voornaamste moderne literaturen: 4
Historisch overzicht van de wijsbegeerte: 5
Overzicht van de historische kritiek: 6

Is actually beter dan verwacht (maar daar ben ik vet mee):
Nederlandse letterkunde I: 9

Had godverdomme een 10 moeten zijn:
Geschiedenis en cultuur van de Angelsaksische landen: 9

En is ok maar toch nog lichtjes teleurstellend:
Engelse taalvaardigheid I: 12
Nederlandse taalvaardigheid I: 12
Nederlandse taalkunde I – taalbeschouwing: 13

Dat zijn vijf herexamens van het eerste semester en wie weet hoeveel er nog bijkomen van het tweede semester. En dat er geeneen durft zeggen “maar dat is toch niet zo erg, als je in tweede zit niet slaagt kun je vakken meenemen naar je volgende jaar”, want niet slagen in tweede zit = stoppen met studeren en in de GB achter de kassa gaan zitten. Iets om naar uit te kijken.

Yay, eindelijk nog eens een stokjesachtig ding! Onder het mom van een award deze keer, maar ik vind het toch meer een stokje. In ieder geval een dikke dankjewel aan Gwendolyn, wat een lief tekstje Edit: Ondertussen ook dankjewel aan Kim!

Even kijken, wat moet ik doen:

• Bedank de blogger die je de award heeft gegeven.
• Zet de award op je blog.
• Link de persoon die je heeft genomineerd.
• Deel 7 interessante “facts” over jezelf.
• Nomineer 7 andere bloggers.

Alright, 7 facts. Daar heb ik toch weer eventjes over moeten nadenken, ze zijn niet allemaal interessant vrees ik, maar here goes!

1. Ik heb momenteel feloranje nagellak op mijn vingernagels, en oceaanblauwe nagellak op mijn teennagels. Ik wou wel een beetje dat het omgekeerd was, want het blauw is echt prachtig, het oranje iets minder. Edit: Ondertussen heb ik het oranje eraf gehaald en ook vervangen door oceaanblauw.
2. Ik ben dit jaar 22 jaar geworden op 22 januari, op het einde van een examenperiode van 22 dagen. En dat maakt mij blij.
3. Als ik schattige hondjes zie kan ik niet anders dan erop afgaan en kennis maken, maar als ik schattige baby’s zie blijf ik liever op een afstandje staan kijken, omdat ik er een beetje bang van ben.’t Is te zeggen, ik ben dan eigenlijk bang dat ik iets verkeerd zou doen, terwijl ik goed genoeg weet hoe ik met hondjes moet omgaan. Steek een baby in mijn armen en ik doe het in mijn broek, serieus. I’m a little weird.
4. Het liedje in mijn iTunes bibliotheek dat ik al het vaakst gespeeld heb is Other Father Song van They Might Be Giants (Coraline soundtrack). Het liedje op de derde plaats heb ik 230 keer gespeeld, het tweede 424 keer, en het eerste … 1082 keer. Da’s veel.
5. Ik ga nooit meer de snelheidslimiet overschrijden. Ik heb het nog maar één keer bewust gedaan (toen ik ’s morgens vroeg uit Frankrijk vertrok om in de namiddag op tijd op school te komen voor m’n punten na de tweede zit) en daar heb ik spijt van (ik was toch te laat). Verder hou ik me er altijd-altijd aan (ja, ook in een zone 30 waar verder geen kat op de weg is, altijd). Ik hou er zelfs een beetje van om de auto’s achter mij er met mijn irritante traagheid op te wijzen dat ze niet goed bezig zijn, haha.
6. Ik heb deze examenperiode 176 uur gestudeerd. Honderdzesenzeventig uur. (Ja, ik hou dat bij.) Dat kán niet anders zijn dan meer dan wat ik in mijn hele middelbare schoolperiode bijeen gestudeerd heb.
7. Ik weet nog altijd niet wat ik met greetd.be moet aanvangen and it really, really bugs me. Ideetjes?

En dan nu 5 nominees (ik vond er geen 7), in willekeurige volgorde.

• Annelies, omdat ze dat heel goed doet, vind ik. Op korte tijd heeft haar blog zich ontpopt tot een blog met leuke schrijfsels en mooie foto’s.
• Gwendolyn, omdat ik haar talent en motivatie zeer bewonder. Ze gaat het nog ver schoppen als designer, mark my words!
• bagaasj perdu ofte Kamiel en Hannah, een blog zoals je er niet veel meer vindt tegenwoordig.
• Illiveris, omdat hij kan schrijven, en omdat de blog zelf verfrissend eerlijk is.
• Catalog of Visual Interestingness. The title says it all.

Zo, daarmee is aan de plicht voldaan en had ik ook weer een excuus om jullie wat leuke blogs voor te schotelen.

Even geleden kreeg ik van de sympathieke mannen van Enchanté (dat zeg ik eigenlijk niet vaak genoeg, hoe sympathiek ik ze vind!) de nieuwe CD van Alicia Keys toegestuurd om te reviewen. De examens staken daar tot nu toe een stokje voor, maar hier is hij nu dus. Laten we beginnen bij het belangrijkste, misschien: de muziek.

• Het begon al bijzonder goed met de intro, één van mijn favoriete citaten: “And the day came when the risk to remain tight in a bud was more painful than the risk it took to blossom,” van Anaïs Nin.
• Love is blind: klonk meteen heel erg herkenbaar, deed me denken aan wat ik al kende van Alicia Keys. Ze heeft toch wel haar eigen stijl. Dit liedje klonk wel een beetje te … — hoe zeg je dat? jazzy? — voor mij, niet mijn ding. Hetzelfde eigenlijk een beetje voor het derde liedje, Try sleeping with a broken heart.
• Doesn’t mean anything: al veel meer mijn ding, hier gebruikt ze haar stem dan ook op een heel andere manier, ze klinkt hier veel helderder, zuiverder, zachter. Moeilijk uit te leggen, gewoon luisteren Ze zingt echt mooi in dit liedje.
• Wait til you see my smile: leuk liedje! Mooi rustig, toch een ritme waar wat leven in zit, leuk sfeertje. Schoon hoogtepunt ook, en dat alles vervolledigd met een mooie boodschap in de lyrics. (Ook meteen het eerste van de twee liedjes die niet over liefde gaan, wat trouwens wel net iets teveel van het goeie is, 11 liefdesliedjes op één CD.)
• De volgende drie liedjes (That’s how strong my love is, Un-thinkable, Love is my disease) zijn wat minder mijn genre, ze klinken wat meer R&B-achtig en dat is niet echt voor mij.
• Like the sea: ok, hm, how to put this. Het liedje begint met een bekend pianostuk (ik kan for the life of me niet bedenken welk, though), en dan komt er een beat en zang bij en zo, maar die acht maten intro van dat bekende klassieke stuk worden verder dus gewoon het hele liedje lang herhaald en herhaald en herhaald, en het past keihard niet bij de rest van het liedje. Ik heb sowieso iets tegen het recycleren van klassieke in moderne muziek als daarmee het klassieke stuk wordt afgebroken in plaats van dat er iets aan toegevoegd wordt, dus, hm, neen. Neen.
• Put it in a love song: Beyoncé en Alicia Keys, het geeft wel iets interessants. ‘t Is een combinatie die je niet echt verwacht, maar het resultaat is zo slecht nog niet.
• De volgende drie liedjes (This bed, Distance and time, How it feels to fly) zijn ook weer wat minder vind ik, ik vind eigenlijk niks om erover te zeggen, toch een klein beetje te gewoontjes dus.
• Empire state of mind (part II) broken down: mooi. Je moet er even aan wennen, het heeft een heel bijzonder ritme dat ik pas doorhad na een paar keer luisteren, maar toen ik het liedje tot me had laten doordringen kon ik het echt gaan appreciëren. Ik heb hiervan ook al een mooie live versie (goed gezongen!) gehoord, waar Jay-Z meedoet als verrassingsact. Verrassend is het wel, maar mooi, dus.

In het algemeen nog een opmerking: lyrics zijn Alicia Keys haar sterkste kant niet, vind ik. Da’s wel wat jammer, maar als je daar niet op let, hoeft dat niets uit te maken. Wat dan wel weer in haar voordeel speelt is dat ze een origineel stemgeluid heeft en dat ze piano speelt natuurlijk, vind ik altijd leuk.

Wat ik ook ontdekt heb op het einde van het boekje, is dat Alicia (op deze CD dus althans) alle vocals (dus ook achtergrondzang en zo) voor haar rekening neemt, respect. Ik vind het altijd stom dat een zanger(es) steun nodig heeft van goeie achtergrondzangers, zij kan het dus zonder.

Het ontwerp: schoon, schoon. Typografie is okee, mooi kleurenpalet en grungy structuren met foto’s die er goed in verwerkt zijn, I like. Dan heb ik het ook over het ontwerp van de rest van het boekje, de cover is nog maar een voorsmaakje.

All in all, niet mis, zeker niet. Andere mensen zullen andere liedjes mooi vinden, maar als je smaak wat overeen komt met de mijne moet je dus eens luisteren naar Wait til you see my smile en de live versie van Empire state of mind (part II) die ik eerder vermeldde.

Boeiend vak, niet al te veel leerstof, en veel tijd om te blokken, dus ja, ‘t is wel behoorlijk goed gegaan

Enkele weetjes/bedenkingen!

• Wetgevende en uitvoerende macht in België: 8 pagina’s.
  Wetgevende en uitvoerende macht in Nederland: anderhalve pagina.
  Likewise, rechterlijke macht in Belgie: 8 pagina’s.
  Rechterlijke macht in Nederland: een half paginaatje.
  Waarom, oh waarom maken wij het in België toch zo ingewikkeld?!
• Wat de Nederlanders dan wel weer hebben is hun eeuwige strijd tegen het water. Je zou denken, Nederland is een behoorlijk stukje groter dan Vlaanderen, daar zullen ze wel blij mee zijn, maar neen, Nederland is nog niet groot genoeg (dikke knipoog hé, Nederlandse vriendjes en vriendinnetjes ). De Zuiderzeewerken, de Deltawerken, de afsluiting van de Lauwerszee, … Ze hebben er zelfs een aparte overheidsinstelling voor, iets met waterstaat en waterschappen en heemraadschappen, maar vergeef me dat ik daar niet aan uit geraak.
• De kerel die de leiding had over het droogmaken van het Haarlemmermeer en een aantal andere meren, heette Jan Leeghwater. Echt waar.
• Onze huidige versie van de Nederlandse standaardtaal is vooral gebaseerd op het vroegere Hollands. Gezien de grote prestige van de stad Antwerpen en het Brabants in de 15e en 16e eeuw leek het er sterk op dat het Brabants de basis voor een Nederlandse standaardtaal zou gaan worden, maar gelukkig hebben de Spanjaarden daar een stokje voor gestoken door net op tijd de Zuidelijke Nederlanden te komen bezetten. ¡Muchas gracias! ( Grapje hé )

Zo, dat weet je dan ook weer. Op naar Nederlandse Letterkunde I!