‘t Zijn stomme kleine dingetjes, maar het zijn dingetjes, en veel te veel mensen doen ze nog steeds verkeerd. En ik vind dat jammer, want zo zorgen mensen er zelf voor dat ze hun wondjes trager en minder efficiënt laten genezen en soms zelfs littekentjes veroorzaken, of dat ze minder gezond leven dan ze denken, of andere kleine rampjes. Dus! Een lijstje.

Blaren. Als klein meisje heb ik ook ooit geleerd dat blaren opengeprikt zouden moeten worden, en dat je er soms zelfs een draadje moet door steken om het vocht op te vangen. Allemaal heel pijnlijk én nutteloos, want als je nergens meer naartoe moet en je kunt gewoon rustig thuis herstellen van je blaren (of rondlopen op slippers of sandalen), laat ze dan gewoon dicht! Alleen als je midden in een wandeling zit en je moet nog een heel eind doorwandelen in dezelfde schoenen, dan pas is het nodig om de blaar open te prikken. Als je hem dicht laat en het steriele vocht onder je vel zijn werk laat doen, is de blaar in nog geen twee dagen weg.

Bloedneuzen. Heb je een bloedneus, zet dan met je duim- en wijsvinger druk net onder het neusbeen en hou je hoofd lichtjes voorovergebogen. Geen idee waar de opvatting vandaan komt dat je je hoofd dan achterover moet kantelen, want dan loopt het bloed gewoon in je keel …

Wondontsmetting. Een huis-, tuin- en keukenwondje ontsmetten gaat het beste met … water. Hou de wonde gewoon een tijdje onder stromend water tot al het vuil eruit gespoeld is, ontsmettingsmiddel is niet nodig. Sommige ontsmettingsmiddelen tasten namelijk de gezonde cellen in de wondbodem aan, zeker als je wrijft. Om die reden zijn het Vlaamse Rode Kruis en veel ziekenhuizen al een paar jaar overgeschakeld naar het uitspoelen van “gewone” wonden.

Wondverzorging. Ook over wondjes: mensen denken dat na de ontsmetting het werk gedaan is, maar als je daarna de wonde gewoon open laat is de ontsmetting nutteloos geweest. Ten eerste moet je dus de wonde afdekken met een pleister of gaasverbandje zodat hij niet alsnog kan ontsteken. En ten tweede geneest een wonde gewoon véél sneller als je hem een tijdje vochtig houd (bijvoorbeeld met wondgel, want het mag ook niet té vochtig worden, dan verhoogt de kans op infecties). Laat je een wonde uitdrogen aan de lucht, dan vormen zich korstjes die het genezingsproces vertragen en kleine littekentjes kunnen veroorzaken. Dus ja, ook voor een wonde van een centimetertje groot loont het de moeite om een pleister aan je vinger of op je knie te doen.

Melk. Melk is gezond voor kinderen, maar voor volwassenen heel wat minder. Er zijn debatten rond, en er is nog niks concreet bewezen, maar er zijn genoeg tegenargumenten die mij er alvast van overtuigd hebben dat een glas melk per dag voor een volwassene (bovenop de normale zuivelconsumptie) te veel is. Ten eerste is het sowieso al nooit de bedoeling geweest dat mensenkinderen koeienmelk (of andere melk) zouden drinken. Stel je voor dat we mensenmelk aan koeien zouden geven. Ten tweede is melk nuttig tijdens de groei, omdat het de nodige bouwstoffen levert voor de ontwikkeling van onder andere je botten, maar daarna heb je die stoffen in veel mindere mate nodig. Het is maar een weetje dat ik julie meegeef, doe ermee wat je wil, want tenslotte is er nog niks bewezen. Maar het stemt toch tot nadenken, en geef toe, het klinkt ook gewoon logisch.

Water. En deze is belangrijker dan je denkt. Ja, een mens moet voldoende drinken, en “voldoende” varieert van 1,5 tot 3 liter per dag, afhankelijk van persoon tot persoon. Maar nee, het is niet “hoe meer water, hoe beter”! Als je te veel water drinkt kan je lichaam het niet meer aan en krijg je watervergiftiging. Het begint met hoofdpijn, misselijkheid, verwardheid en flauwvallen, en het kan eindigen in een coma of zelfs de dood. En pas op: het is niet omdat je aan het sporten bent en dus veel zweet, dat je lichaam daarom meer water op korte tijd kan verwerken! Athleten zijn al gestorven aan watervergiftiging omdat ze na een grote inspanning te snel te veel water dronken. Drink dus niet te weinig, maar ook zeker niet te veel. Luister naar je lichaam: als je dorst hebt, drink, maar heb je een glas water voor je en besef je dat je eigenlijk niet per se dorst hebt maar dat je het glas gewoon “uit gewoonte” zou opdrinken, laat het dan staan. (De slogan “als je dorst hebt is het al te laat” is ook een mythe.)

Zo. Dat heb ik ook weer eventjes met de wereld gedeeld zie. Het is eens iets anders! (Oh jee, in welke categorie moet ik dat nu steken?)

Herexamens dus. Het eerste (Nederlandse Letterkunde II) ging zoals gezegd goed, heel goed zelfs.

Het tweede (Historisch Overzicht van de Wijsbegeerte) ging zoals vermoed een heel stuk slechter. Ik had absoluut geen idee hoe ik de leerstof precies moest studeren, dat idee kwam er pas toen ik het herexamen afgelegd had en ik tot de vaststelling kwam dat ik het compleet verkeerd aangepakt had. Weinig kans dat ik ervoor slaag dus, maar na de gebruikelijke paniekaanval en nog een stuk of wat huilbuien legde ik me erbij neer dat ik het vak zal moeten meenemen. Tenslotte is het maar 3 studiepunten, wat bovenop de 60 studiepunten van volgend jaar geen probleem zou mogen zijn.

Het derde examen (Overzicht van de Historische Kritiek) had ik tijdens het blokken wat positiever ingezien, maar het examen zelf was een gemene trut. De multiple choice vragen waren verwarrend en ik heb er geen flauw idee van hoe ik het ervan afgebracht heb. De eerste open vraag (een denkvraag) heb ik redelijk goed opgelost, denk ik, maar ik heb er ook geen idee van hoe die vraag verbeterd gaat worden. En om het nog wat erger te maken, was de tweede open vraag (een reproductievraag, uit een lijst van casussen die we vanbuiten moesten kennen) een vraag die we eigenlijk niet moesten kennen. Het eerste jaar is namelijk voor dit vak in twee groepen opgedeeld en de casus in kwestie moest wel door de andere groep gekend zijn, maar niet door ons. Daar was ik me op dat moment niet echt bewust van. Al wat ik wist, was dat de vraag geen enkel lampje deed branden, dus schreef ik gewoon wat dingen op die in me opkwamen. Achteraf bleek dus dat de vraag niet gekend moest zijn, maar dat ze wel zou meetellen en gewoon wat toleranter verbeterd zou worden, omdat de vraag volgens de prof wel te beantwoorden viel aan de hand van de info die verspreid stond over het hele boek. Verloren zaak dus, maar laat ons hopen dat de andere open vraag en de multiple choice vragen goed genoeg waren om dat op te halen. En anders, tsja kijk, 6 in plaats van 3 studiepunten erbij volgend jaar moet ook nog te doen zijn, zeker …

Het vierde examen (Nederlandse Letterkunde I) was dan weer een aangename afwisseling, een verademing van de stress. Het ging namelijk even goed als het eerste examen en ik heb er alle vertrouwen in dat ik voor dat vak geslaagd ga zijn.

Ook het vijfde examen (Inleiding tot de Voornaamste Moderne Litearturen) zag ik op voorhand goed zitten. Het leek namelijk wat op het eerste en vierde examen qua leerstof, en ik had het deze keer ook allemaal veel grondiger aangepakt dan in januari. Maar na het examen was ik weer een stuk minder zeker. Het ging niet zo denderend als gehoopt, en omdat het allemaal multiple choice vragen waren heb ik opnieuw geen flauw idee hoeveel ik er goed heb.

Dat brengt ons bij het zesde en laatste examen (Geschiedenis en Cultuur van de Angelsaksische Landen), dat ik woensdag nog moet afleggen. Ook dat vak ben ik nu al veel grondiger en uitgebreider aan het studeren dan ik in januari gedaan heb, toen heb ik het namelijk zwaar onderschat. Laat ons hopen dat dit vak toch nog goed gaat, zodat ik met een positief gevoel mijn examenperiode kan afsluiten.

De dag na mijn laatste examen, donderdag, begin ik al meteen aan mijn vakantiejob voor twee weken. Maar daarover later meer.

Ik had een tijdje zitten twijfelen of ik er wel iets over zou posten, en daarna was ik het een beetje vergeten (al dat studeren ook hé). Maar hier is het dus toch nog, een blogpostje over het mysterieuze koffertje dat ik (en nog enkele andere bloggers) een tijdje geleden ontving.

Maar eerst nog dit: waarom ik twijfelde om er iets over te posten. Als blogger in een reclamecampagne betrokken worden is altijd fijn (omdat je het gevoel krijgt dat je als kleine consument toch ook iets te zeggen hebt, en niet in het minst omdat je op die manier soms de kans krijgt om leuke producten uit te testen, daar moeten we eerlijk over zijn natuurlijk). Wat het product is, van wie het komt, enz … Dat maakt me allemaal weinig uit, maar één ding vind ik toch wel belangrijk: de manier waarop. De beste manier blijft mijns inziens om het gewoon vriendelijk te vragen, en open kaart te spelen. “Hallo, wij zijn Die en Die, en we hadden voor onze campagne rond Dit of Dat graag uw hulp gevraagd.”

Een andere manier is om de geheimzinnige kaart te spelen, en om het aan de blogosfeer over te laten ernaar te raden wie achter een actie zit en waarom. Ook leuk, als het goed gedaan is. Maar dan moet je dus weten waar je mee bezig bent, vind ik.

Het begon met een vreemd mailtje van *iemand*@arthur.be:

Onderwerp in hoofdletters, blauwe vette letters, onpersoonlijk en steriel, dramatische overdrijving, … Mijn spam-alarm ging er zelfs een klein beetje van tuuten, dus omdat ik niet goed wist wat ermee aan te vangen liet ik het mailtje voor wat het was, nam ik een kijkje op arthur.be en vroeg ik me op Twitter luidop af of nog iemand zo’n mailtje had ontvangen. Hier werd ik niet veel wijzer uit, behalve dan dat Arthur een Brussels agentschap is dat al enkele jaren actief is maar waarschijnlijk pas sinds dit jaar een andere richting ingeslagen is. Dat is mijn theorie, omdat hun oude website nog online staat en de nieuwe onder constructie is. Het zou de onervarenheid (en de tabellen op de website … tsk tsk tsk) wel verklaren. Ik vergat het mailtje verder en concentreerde me terug op het studeren.

Drie dagen later kreeg ik de volgende e-mail (misschien omdat ze nog geen antwoord gekregen hadden, misschien omdat ze mijn tweet op de één of andere manier opgevangen hadden):

Nog steeds onpersoonlijk, en een beetje vijgen na Pasen, maar dit lijkt dus al veel meer op het soort mailtje waar je bij mij veel mee gedaan krijgt, als je ermee begint dan, ‘k wil maar zeggen. Ik word graag serieus genomen, dus aannemen dat ik niet in staat ben om wat googlewerk te verrichten is, tsja, een klein beetje beledigend. Nergens voor nodig dus om mysterieus te doen in een zogezegd anoniem mailtje als het e-mailadres evenveel (en meer) prijs geeft dan wat in dat tweede mailtje stond. Ongeveer rond die tijd verscheen ook een Twitter account, waar op vreemde manier mensen aangespoord werden om toch maar mee te doen aan de campagne.

Maar bon, mijn nieuwsgierigheid was gewekt, dus ik gaf mijn adres en beschikbaarheid door en het koffertje arriveerde bij mij thuis. Het werd afgegeven door een vrouw in een stofjas, die even snel weer verdween als ze verschenen was. Ook weer een lichtjes bevreemdende ervaring, maar gezien het mailtje had ik me al aan zoiets verwacht.

(Mijn mama begint zich trouwens vragen te stellen. Ze ziet het verband niet tussen wat ik uitvoer op het internet en de vreemde pakjes die hier soms verschijnen … Leg zoiets maar eens uit, hé. )

Enfin, wat ik dus eigenlijk kwijt wou: ik heb er geen probleem mee om betrokken te worden in een reclamecampagne en via mijn blog wat reclame te maken voor de één of andere actie, als ik natuurlijk zo ongeveer een beetje achter het product zelf sta. Maar een blogger het gevoel geven dat je hem voor je kar spant door hem niet serieus te nemen, mja, ik weet niet hoe het met jullie zit, maar wat mij persoonlijk betreft: geen goed idee. Leg gewoon kort uit wie je bent, waar het om gaat, wat je van mij verwacht, en veel kans dat het in orde komt. Da’s alles dat ik wou zeggen eigenlijk (sorry dat het alweer zo uitgebreid geworden is!)

Anyway! Hieronder dus een uitgebreid fotoverslag van het experiment, zoals gevraagd.

Lees verder »

Eind 2008 maakte ik voor een schoolopdracht een portfoliowebsite, maar de opdracht werd gebuisd en ik was er ook eigenlijk zelf niet blij mee, dus in september 2008 haalde ik hem terug offline en zag greetd.be er “voorlopig” zo uit:

Nu, bijna twee jaar later, heb ik eindelijk bedacht wat ik ermee wil gaan doen, en heb ik het meteen uitgevoerd ook. Het zijn namelijk herexamens, dat is wanneer ik het meest inspiratie en motivatie heb om creatieve dingen te doen, omdat het niet mag.

Hoewel ik nog wel een hele tijd student blijf, als alles goed gaat, denk ik ook al aan het moment waarop toekomstige werkgevers en dergelijke mij gaan googlen. En in de korte nasleep van Beauty en de Nerd werd ik ook wel eens gegoogled door journalisten, bijvoorbeeld. Sowieso zet ik niets online dat niet iedereen mag zien, maar toch zou het handig zijn om een plekje te hebben waar alle belangrijke info te vinden is, en een manier om te weten wat van mij is en wat niet (als ik op mijn eigen naam google verschijnen er ook een aantal resultaten van naamgenoten). Daarvoor dient greetd.be dus vanaf nu, want pimpajoentje.be is en blijft mijn persoonlijke blog en dus niet de website die ik op mijn visitekaartje zou drukken.

Ik geef eerlijk toe dat ik geen zin had om helemaal van nul te beginnen, en ik voel me daar ook niet meer toe verplicht omdat ik niet meer probeer om een ontwerper te zijn. Dus heb ik mijn ontwerp gebaseerd op een template, want daar is niks mis mee, eigenlijk. Ik heb me wel heel goed geamuseerd met het aanpassen ervan. Beetje schuiven in de code, een leuk kleurenschema bedenken, prutsen aan de afbeeldingen in Photoshop, een scrollbar toevoegen met een Javascriptje, een contactformulier in php aanpassen naar mijn wensen (en zo weer wat bijleren over php), wat leuke icoontjes zoeken om me op te inspireren voor die in het menu, een paar korte tekstjes schrijven en vertalen, … Een leuk klein projectje dus, en broodnodige afwisseling van het studeren.

Without furder ado presenteer ik jullie: de vernieuwde greetd.be!

Veel meer dan een kort tekstje met wat info, een verzameling links en een contactformulier vind je er niet, maar dat is dus de bedoeling. Een klein eenvoudig portaaltje dat je naar mijn andere hoekjes op het internet voert, en dat er helemaal “Greet” uit ziet. Zonder druk van een schoolopdracht, helemaal naar mijn eigen zin. Ik ben er heel blij mee, dus deze blijft nog wel een hele tijd staan, denk ik.

Deze staat al op mijn computer sinds hij op I Can Has Cheezburger verscheen in 2007. Hilarisch, toch?

Eén gedaan, vijf te gaan. En het eerste is meteen al goed gegaan dus laten we dat maar als een goed teken beschouwen!

Het is eigenlijk niet zo’n moeilijk vak, Nederlandse Letterkunde II. Het komt erop neer om een aantal Middelnederlandse literaire genres te kunnen situeren, typeren en in relatie met elkaar zien, en dan een aantal auteurs en werken in relatie tot die genres en in relatie met elkaar te kunnen zien, en dan nog een aantal teksten kunnen herkennen, vertalen en uitleggen. Daar is niet veel aan te snappen, en echt veel is het ook niet. Ik was er alleen maar voor gebuisd wegens tijdsgebrek, eigenlijk; toen ik in juni toch nog in tijdsnood kwam (ondanks het plannen en vroeg beginnen en al die dingen) moest ik prioriteiten stellen en wist ik dat ik te weinig tijd in dit vak ging kunnen steken (zodat ik voor alle andere vakken kon slagen dus hé). Voor Nederlandse Letterkunde I (januari) was ik ook gebuisd dus de buis in juni was geen verrassing.

Nóg vroeger beginnen was dus de boodschap, en dat was ik ook keihard van plan, maar is dat toch ook weer niet misgelopen zeker …

In juli was er de koorreis en daarvoor was er vanalles, en daarna waren er nog eventjes de Gentse Feesten, dus toen ik mijn planning invulde en mijn tijd verdeelde naargelang de moeilijkheidsgraad en hoeveelheid leerstof, kon ik uiteindelijk maar 3 dagen uittrekken voor Nederlandse Letterkunde II. Eind juli raakte ik voor op mijn schema, dus nam ik aan dat ik daar nog wel een dagje ging kunnen bij doen. Maar in augustus liep het langzaamaan weer fout en zo kwam het dat ik er uiteindelijk toch maar 2,5 dagen aan gewerkt heb. Voor het ganse proces hé, van samenvatten, blokken, lijstjes maken, de samenvatting nog eens samenvatten, blokken, herhalen, alle teksten in de literatuurlijst bekijken, nog eens herhalen, en nog eens herhalen. Yeah.

Eigenlijk zou ik kwaad moeten zijn op mezelf, want blijkbaar heb ik m’n lesje toch nog niet helemaal geleerd. Maar ik kan er niet aan doen dat ik stiekem ook een klein beetje trots ben, dat het mij gelukt is om de leerstof zo efficiënt te blokken dat ik na 2,5 dagen al vlot een examen kon afleggen. Misschien ben ik toch niet zo’n hopeloos geval, wat studeren betreft. Er is hoop!

Nummer twee, filosofie, dat wordt nog helemaal iets anders. Na hoofdstuk één (de algemene inleiding) begon het gewauwel over stromingen en wereldvisies en vage uitspraken meer en meer op Chinees te lijken, en aan de pagina’s lange namen- en begrippenlijst zie ik al helemaal geen beginnen. ‘t Is ook niet meer met multiple choice te doen, neen, ‘t zijn nu open vragen. Slik.

Ik heb ook een fundamenteel probleem met het blokken van leerstof waar ik me aan erger, wat met het geitenwollenkousengezever dat filosofie is 100% het geval is. Meest irritante leerstof ooit. Slaat NERGENS op. Maar we moeten erdoor, nietwaar. Misschien stel ik onder het leren een lijstje samen van de meest absurde theorieën en citaten, zodat we allen gezamenlijk met onze ogen kunnen zitten draaien, ben ik niet alleen.

Normaal gezien hou ik niet van festivals en ook concerten doe ik niet zo vaak, maar voor sommige artiesten maak ik een uitzondering, zoals daar zijn: Daan. Hun muziek kende ik natuurlijk al langer, maar sinds ik ze onlangs live heb gezien ben ik nog meer fan geworden.

(En ja, ik zeg ‘hun’ en ‘ze’, want ‘t is niet Daan op z’n eentje die de muziek maakt of brengt. Maar da’s een andere blogpost.)

Daan op Zeverrock 2010

De eerste keer dat ik ze zag was tijdens de Gentse Feesten dit jaar, op het Sint-Baafsplein. Ik was die namiddag teruggekomen van een tien dagen lange concertreis met het GUK, eindigend in een nachtelijke busrit van 15 uur, dus ik had behoorlijk veel zin in mijn bed. Bovendien stond het Sint-Baafsplein tjokvol en stond het geluid veel te hoog om gezond te zijn (dat is ook weer een blogpost op zich waard), maar het was Daan nietwaar, en een paar koorgenootjes hadden me overtuigd, dus hup voilà!

Daan op Gentse Feesten 2010

Lees verder »